Parafia pw. Św. Bartłomieja Apostoła w Szczekocinach

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki

Kobieta Konsekrowana

Email Drukuj PDF

,,Odkrycie geniuszu kobiety jako znak czasu w świetle Listu Apostolskiego Jana Pawła II Mulieris dignitatem”.

(fragment pracy magisterskiej s. M. Goretti Wróbel CR. Rozdział IV pt. ,,Kobieta w Kościele”, punkt 2 i 3).

2. Rola sióstr zakonnych w misji Kościoła

Pośród kobiet uczestniczących w życiu i misji Kościoła bardzo ważne miejsce zajmują siostry zakonne. Przez swoją konsekrację znajdują się one w samym sercu Kościoła, jako element o decydującym znaczeniu dla jego misji[1]. Wraz z całym bogactwem osób konsekrowanych, siostry zakonne wyrażają najgłębszą istotę powołania chrześcijańskiego oraz dążenie całego Kościoła – Oblubienicy do zjednoczenia z jedynym Oblubieńcem (por. VC 3). Dzięki ich profesji rad ewangelicznych charakterystyczne przymioty Jezusa – dziewictwo, ubóstwo i posłuszeństwo – stają się w pewien swoisty i trwały sposób widzialne w świecie (por. VC 22), a spojrzenie wiernych, dzięki ich świadectwu przynależności do Boga, zwraca się ku tajemnicy Królestwa Bożego (por. VC 1). Jak zauważa Kongregacja Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego: wezwanie do naśladowania Chrystusa poprzez szczególną konsekrację jest darem Trójcy Świętej dla całego Ludu wybranych[2]. Tak więc, ślubowane i spełniane przez siostry zakonne rady ewangeliczne są niejako widomym znakiem, który pociąga skutecznie wszystkich członków Kościoła do ochoczego wypełniania powinności powołania chrześcijańskiego (por. KK 44)[3] i do przyjęcia zbawienia ofiarowanego nam przez Chrystusa. Istotnie, przez profesję rad ewangelicznych siostry zakonne nie tylko czynią Chrystusa sensem swojego życia, ale starają się też odtworzyć w sobie, w miarę możliwości, tę formę życia, jaką obrał Syn Boży przyszedłszy na świat (por. KK 44).

Zachowując ślub czystości - dziewictwo, przyjmują do swego serca dziewiczą miłość Chrystusa i wyznają Go wobec świata jako jednorodzonego Syna, jednego z Ojcem (por. VC 16). Czystość jest dla nich i dla świata żywym i stałym znakiem wymiaru religijnego. Przypomnieniem o wiecznym celu, manifestacją wiary, nadziei i łaski oraz stałym wezwaniem ku transcendencji[4]; zapowiada przyszłe zmartwychwstanie i chwałę królestwa niebieskiego (KK 44). Świadectwo sióstr zakonnych, oddanych niepodzielnym sercem Bogu, uświadamia innym wierzącym, że przyszłe życie będzie innym życiem niż obecne, i że to inne życie rozpoczęło się już tutaj na ziemi. Dziewictwo konsekrowane jest zatem proroctwem o czasach przyszłych, szczególnym znakiem życia wiecznego[5] i eschatologicznym wizerunkiem niebiańskiej Oblubienicy i przyszłego świata (por. VC 7, 26; RD 11; MD 20).

Ślubując ubóstwo, siostry zakonne zanurzają się niejako w ubóstwie Chrystusa, który będąc bogaty dla nas stał się ubogi, aby nas ubóstwem swoim ubogacić (2Kor 8, 9). Mocą uczestnictwa w tym ubóstwie, ich świadectwo posiada moc samego Chrystusa. Zakonnice ubogacają świat, stając się ubogie. Ubogacają go duchowo, ale także materialnie, poprzez wpływanie na sprawiedliwszy podział dóbr i tworzenie wspólnoty miłości. Siostry zakonne, przez swoje ubóstwo, stają się nadto światłem i solą świata. Tak dla bogatych, jak i dla ubogich, ujawniają prawdziwe oblicze Kościoła, który jest ubogi i posłany przede wszystkim do ubogich[6]. Przez swoje oderwanie i sposób korzystania z dóbr tego świata, kobiety konsekrowane pokazują współczesnym ludziom, że te wszystkie dobra są godne szacunku na tyle tylko, na ile służą dobru człowieka, jego materialnemu i duchowemu rozwojowi[7]. We współczesnym świecie, gdzie bogaci coraz bardziej się bogacą, a ubodzy jeszcze bardziej biednieją, siostry zakonne przez swoje ubóstwo stają się kolejnym znakiem w misji Kościoła, który mówi, że nie można nadużywać dóbr doczesnych, że te dobra nie są dla człowieka źródłem szczęścia, że człowiek powołany jest do wyższych celów[8].

Z kolei przez ślub posłuszeństwa, siostry zakonne ukazują wiernym, jak mogą odnaleźć drogę powrotu do Ojca. K. Rahner wyraził to w taki sposób: posłuszeństwo jest stałą formą życia, dającą człowiekowi orientację ku Bogu. Taka orientacja jest eklezjalna, ponieważ przez nią zakonnik objawia szczególną istotę Kościoła[9]. Ślubowane przez siostry zakonne posłuszeństwo nie jest więc narzędziem dla wyrobienia doskonałości poszczególnej siostry czy wspólnoty zakonnej, ale dla misji kościelnej (por. KK 7). Przypomina ono  Ludowi Bożemu o powołaniu do służby, do dyspozycyjności i do cierpienia jako uczestnictwa w ofierze Chrystusa. Ponadto ma ono wpływ na dobro całego Kościoła, umacnia Królestwo Boże i rozpowszechnia go w każdej części świata. Jednym słowem - posłuszeństwo zakonne czyni zakonnice znakiem Kościoła, z jego uniwersalną misją pełnienia woli Bożej i pragnieniem rozeznawania dla siebie i innych, na czym ta wola polega ,,tu i teraz”[10].

Jak widać, celem powołania kobiety konsekrowanej nie jest tylko i wyłącznie własne uświecenie, misyjność jest wpisana w samo serce każdej formy życia konsekrowanego (VC 25). Siostry zakonne, przez swoją profesję rad ewangelicznych, z jednej strony oddają się Bogu, z drugiej zaś pełnią szczególną misję wobec świata, i w ten sposób przyczyniają się do szerzenia misji Kościoła. Nawet życie kontemplacyjne sióstr zakonnych zawiera w sobie orientację eklezjologiczną[11].

Jest jeszcze jeden szczególny element życia zakonnego, który sprawia, że ma ono udział w misji Chrystusa i Kościoła – jest nim siostrzane życie we wspólnocie dla misji (VC 72). Życie wspólnotowe stanowi tak ważny element życia zakonnego, że niektórzy uznawali je nawet za czwartą radę ewangeliczną[12]. Nie można przecież przeżywać ewangelicznej konsekracji w indywidualistycznej samotności, potrzebna jest komunia z innymi. Właśnie w komunii życia, zgodnie z logiką miłości, rozbłyska miłość Boża, przynosząc owoce miłości siostrzanej[13]. Życie zakonne każdej siostry niewątpliwie jest tym bardziej apostolskie, im głębsze jest jej oddanie się Panu Jezusowi i wspólnocie siostrzanej, która nie jest tylko dziełem ludzkim, lecz przede wszystkim darem Ducha Świętego, który czyni z niej część Kościoła[14]. Kościoła, który idzie przez świat do pełni Królestwa, do realizacji pewnej wielkiej historii, która jest ,,wielka”, ponieważ jest historią zbawienia. Musimy pamiętać, że sama wspólnota kościelna, a w niej analogicznie wspólnota zakonna, ma strukturę głęboko powołaniową: jest ona powołana do misji, jest znakiem Chrystusa jako ,,misjonarza Ojca”. Jak czytamy w Lumen Gentium: jest w Chrystusie niejako sakramentem, czyli znakiem i narzędziem zjednoczenia z Bogiem i jedności całego rodzaju ludzkiego (nr 1)[15].

Na tej wielopłaszczyznowej formie duchowego uczestnictwa w misji Kościoła każdej siostry zakonnej, wyrażającej się w ślubach i życiu wspólnotowym, możemy dopiero teraz mówić o posłudze czynnej, wpisanej w dzieło misyjne wspólnoty eklezjalnej. I tak np. w Konstytucjach Zgromadzenia Sióstr Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa, w paragrafie zatytułowanym: Misja apostolska Zgromadzenia, czytamy takie słowa: Zgromadzenie włącza się w zbawcze posłannictwo Kościoła. Podejmując jego apostolskie posługiwanie stara się wypełnić jak najdoskonalej zlecenie Zmartwychwstałego Pana: <>(J 20, 17) oraz naśladować przykład Jego współczucia i troski o człowieka. W bliźnim, a zwłaszcza w ubogim, cierpiącym i opuszczonym, będziemy widziały samego Chrystusa, który utożsamia się z nim, mówiąc: (Mt 25, 40)[16]. Jak widzimy, na tym konkretnym przykładzie prawa zakonnego, siostry żyjąc w danym zgromadzeniu i wypełniając jego misję, związane są ściśle z posłannictwem Kościoła powszechnego.

W zależności od ducha i charyzmatu poszczególnego zgromadzenia, zgodnie z otrzymanymi uzdolnieniami, w konstruktywnej harmonii z posłannictwem własnej wspólnoty, angażują się w dzieła ewangelizacji (por. Rm 70), pracę wychowawczą, formację przyszłych kapłanów i osób konsekrowanych, animację wspólnot chrześcijańskich, kierownictwo duchowe oraz obronę fundamentalnych dóbr życia i pokoju[17].

Siostry zakonne można nadto zauważyć w szpitalach i hospicjach, gdzie niosą wszystkim chorym i cierpiącym duchowe wsparcie, ukazując sens współcierpienia z Chrystusem. Są one zaangażowane również w dziedzinie wychowania młodych do wiary. W tym celu, liczne zgromadzenia żeńskie założyły wiele szkół, by zapewnić naukę i wychowanie religijne, zwłaszcza dzieciom i młodzieży[18]. Zakonnice można ponadto dostrzec w dziełach miłosierdzia i ośrodkach dla ubogich, niepełnosprawnych i opuszczonych[19]. Wreszcie, widzi się je w różnych posługach parafialnych oraz w dziełach katolickich, gdzie kobiety wskazują swoje zdolności do współpracy w posłudze duszpasterskiej[20]. W tych wyliczonych miejscach służby drugiemu człowiekowi, siostry zakonne oddają całe siebie i wszystkie swoje siły dla wzrostu Królestwa Bożego na ziemi, za które Kościół ponosi główną odpowiedzialność.

Należy jeszcze dodać, że wszystkie siostry, niezależnie od rodzaju wykonywanych obowiązków, a także siostry chore, cierpiące i starsze, przyczyniają się do wypełnienia apostolskiej misji Zgromadzenia w Kościele [21]. Mówiąc inaczej, każda siostra zakonna wykonuje jakąś część posługi Jezusa i dla Jezusa[22], przede wszystkim przez modlitwę i otwieracie własnego serca na działanie łaski Bożej (por. VC 25) oraz dbanie w sobie o wzrost miłości Boga i bliźniego.

Reasumując, siostry zakonne stają się misjonarkami, nieustannie pogłębiając w sobie świadomość tego, do czego zostały powołane i wybrane przez Boga[23]. Podporządkowując całe swoje życie Bogu i ofiarowując Mu wszystko, czym są i co mają, stają się prawdziwym znakiem Chrystusa w dzisiejszym świecie (por. VC 25). Najważniejszym bowiem przejawem ich misji nie są zewnętrzne dzieła, ale przede wszystkim uobecnienie w świecie samego Chrystusa przez osobiste świadectwo życia[24]. To jest wyzwanie i pierwszoplanowe zadanie życia konsekrowanego, życia każdej siostry zakonnej. Również Papież Benedykt XVI, w czasie swojej pielgrzymki do Polski, podczas spotkania z zakonnikami i zakonnicami w Jasnogórskim Sanktuarium, przypomniał siostrom: niezależnie od tego, jaką misję wam powierzono, jakąkolwiek posługę klasztorną czy apostolską spełniacie, zachowujcie w sercu prymat waszego życia konsekrowanego. Niech ożywia waszą wiarę. Przeżywane w wierze, życie konsekrowane jednoczy ściśle z Bogiem, budzi charyzmaty i czyni waszą posługę nadzwyczajnie owocną[25]. Można zatem powiedzieć, że siostry zakonne wypełniają charyzmaty i uczestniczą w misji Kościoła na mocy samej swojej konsekracji, której dają świadectwo w sposób zgodny z programem swego zakonu, zgromadzenia czy instytutu (por. VC 72)[26] .

 

3. Powołanie dziewic konsekrowanych

 

Życie konsekrowane kobiet najczęściej kojarzy się nam z powołaniem zakonnym i wspólnotowym. Zapominamy jednak, że we wspólnocie eklezjalnej istnieją jeszcze inne formy życia konsekrowanego (por. PB art. 110), w tym również indywidualne, w których kobiety odnajdują i realizują swój niezastąpiony kobiecy geniusz. Niewątpliwie jedną z takich form, sięgającą korzeniami Ewangelii i Listów św. Pawła, jest konsekrowane dziewictwo (por. MD 20)[27]. Począwszy od czasów apostolskich dziewice chrześcijańskie, powołane przez Pana, by poświęcić się Mu w sposób niepodzielny w większej wolności serca, ciała i ducha, za aprobatą Kościoła podejmowały decyzję, by ze względu na Królestwo Niebieskie (Mt 19, 12) żyć w stanie dziewictwa (por. KKK 922)[28]

We wczesnym Kościele dziewictwo cieszyło się wielkim szacunkiem, uważano je za najbardziej godny pochwały stan w chrześcijaństwie, zasługujący na wielką nagrodę. Wielu pisarzy wczesnochrześcijańskich oraz Ojców Kościoła, takich jak: Metody z Olimpu, Atanazy z Aleksandrii, Cyprian z Kartaginy, Ambroży z Mediolanu, Augustyn z Hippony, podkreślało jego wartość i poświęcało mu swoje dzieła[29]. Święty Ambroży widział w dziewictwie znamienny wykwit Chrystusowej nauki i jeden z niezaprzeczalnych tytułów wyższości chrześcijaństwa nad kulturą pogańską[30]. Cyprian z Kartaginy uważał dziewice konsekrowane za wybraną cząstkę Chrystusowego stada. Metody mówił, że dziewice są bezkrwawym ołtarzem, z którego wznosi się kadzidło miłości[31]. Z kolei Orygenes twierdził, że nieskalane ciało jest żywą, podobającą się Panu ofiarą. On też wprowadził do rozważań teologicznych ideę związku oblubieńczego duszy dziewiczej z Chrystusem[32].

Początkowo dziewice mieszkały ze swoimi rodzinami albo we własnych domach[33]. W swojej posłudze były do dyspozycji Kościoła, przede wszystkim przez modlitwę i pełnienie dzieł miłosierdzia[34]. Wraz z rozwojem życia monastycznego Kościół powiązał ich powołanie z uroczystą profesją rad ewangelicznych, życiem we wspólnocie i wspólną regułą, a na mocy dekretów Soboru Laterańskiego II z 1139 roku zaprzestał udzielania konsekracji dziewicom żyjącym w świecie[35]. Dopiero Sobór Watykański II, w duchu odnowy Konstytucją Sacrosanctum concilium, nakazał krytycznie przejrzeć obrzęd konsekracji dziewic (por. nr 80)[36] i przywrócić dziewicom pierwotne powołanie, niekoniecznie związane z radami ewangelicznymi i życiem we wspólnocie. Wypełnieniem tego wskazania jest nowy Ordo consecrationis virginum, promulgowany 31 maja 1970 roku przez Pawła VI, który po ośmiu wiekach przywrócił możliwość udzielania konsekracji dziewicom chrześcijańskim żyjącym w świecie[37].

Według Ordo consecrationis virginum dziewice, poświęcone Bogu z natchnienia Ducha Świętego, składają zobowiązanie do życia w czystości, aby bardziej kochać Chrystusa i lepiej służyć bliźnim (por. OCV 2)[38]. Wyrażając ten święty zamiar, dziewice zostają poświęcone Bogu przez biskupa diecezjalnego według zaaprobowanego obrzędu liturgicznego oraz mistycznie poślubione Chrystusowi, Synowi Bożemu, i włączone w służbę Kościoła (por. KPK 604 § 1). Przez ten uroczysty obrzęd (consecratio virginum) dziewice pozostając w świecie, stają się osobami konsekrowanymi, transcendentnym znakiem miłości Kościoła do Chrystusa, eschatologicznym obrazem niebiańskiej Oblubienicy i przyszłego życia (por. KKK 923; VC 7)[39].

Na mocy swojej konsekracji, zgodnie ze swym stanem  i otrzymanymi charyzmatami, dziewice oddają się pokucie, dziełom miłosierdzia, apostolstwu i gorliwej modlitwie (por. OCV 2). Od chwili przynależności do stanu dziewic, ich powołanie przestaje być sprawą indywidualną, lecz przyjmuje wymiar społeczny, przede wszystkim religijny i eklezjalny[40]. Dziewice stają się eklezjalnym znakiem dziewiczości Kościoła, narzędziem jego owocności i świadkiem jego wierności Chrystusowi.

Jest także zadaniem dziewic stać się aktywnymi rękami szlachetności lokalnego Kościoła, jego głosem modlitwy, wyrazem miłosierdzia, pomocą dla ubogich, pocieszeniem dla jego cierpiących synów i córek, i wsparciem dla sierot i wdów[41]. Przez wypełnianie tych wskazań, dziewice realizują duchową płodność i duchowe macierzyństwo, które ma swe źródło w ich oblubieńczym zjednoczeniu z Chrystusem[42]. Dziewictwo konsekrowane musi być duchowo płodne[43]. Precyzyjnie ujął to Papież Wojtyła w Mulieris dignitatem, zaznaczając, że dziewictwo chociaż niesie rezygnację z małżeństwa i z macierzyństwa fizycznego, nie odbiera kobiecie przywileju macierzyństwa  <> (por. Rz 8, 4), które obejmuje dosłownie wszystkich (por. nr 21).

Duchowa płodność konsekrowanych dziewic wyraża się nie tylko przez czynne apostolstwo, ale także w modlitwie wstawienniczej zanoszonej do Boga w konkretnych intencjach Kościoła i świata (por. OCV 16)[44]. Kościół usilnie zaleca dziewicom codzienną modlitwę Liturgią Godzin, zwłaszcza Jutrznią i Nieszporami. W ten sposób, łącząc swój głos z głosem Chrystusa Najwyższego Kapłana oraz Kościoła Świentego, dziewice mają wielbić Ojca Niebieskiego i wypraszać zbawienie świata (por. OCV 2). Dzięki takiej modlitwie stają się one matkami, gdyż przyczyniają się do tego, że niezliczone dzieci rodzą się do życia w łasce lub to życie odzyskują (por. OCV 16).

Mówiąc o misji dziewic konsekrowanych w Kościele, należy podkreślić, że dziewica konsekrowana nie jest ,,minister”, lecz ,,esse”. Jest ona rzeczywistością, która ma wartość obecności. […] ,,Propium” jej życia polega na tym, aby w byciu konsekrowaną przywoływać i uobecniać rzeczywistość transcendentną, której jest nosicielką na sposób fizyczny. Można więc powiedzieć, że jej pierwszoplanowym powołaniem jest bycie dla świata żywym znakiem rzeczywistości nadprzyrodzonej, cała natomiast działalność jest następstwem tego i z tego wypływa[45]. Krótko mówiąc, nie tyle jest ona konsekrowana, by ,,działać”, co raczej, by ,,być”. Nie rodzaj pracy czy zaangażowania stanowi o istocie jej życia i powołania, ale sam znak jej przynależności do Chrystusa.

W realizacji swojego powołania, w miłości do Chrystusa i do Kościoła, każda dziewica konsekrowana szuka wsparcia i pomocy u Maryi (por. KPK 663 § 4; VC 28), w Tej, która w sobie stworzyła przestrzeń i nadała formę oblubieńczemu przymierzu między Bogiem a ludzkością, stając się Matką Chrystusa oraz tych, którzy w Duchu Świętym odrodzeni zostają do życia w łasce. W Maryi dziewica konsekrowana odkrywa sposób życia w wierze, ucząc się od Niej wypełniać wolę Bożą i stając się coraz bardziej służebnicą Pańską[46].

Każda forma życia konsekrowanego, a więc i dziewictwo konsekrowane, ma głęboki wymiar eklezjalny, gdyż uczestniczy w życiu i świętości Kościoła[47]. Związek dziewicy z Kościołem dokonuje się przez związek z biskupem. Biskup diecezjalny jest bezpośrednio odpowiedzialny za dziewice na terenie swojej diecezji. To on rozeznaje powołanie dziewic, przygotowuje do konsekracji i jest głównym szafarzem obrzędu konsekracyjnego (por. OCV 6; VC 49). Przed konsekracją zapewnia kandydatce formację początkową, z kolei po konsekracji troszczy się o jej ciągłą formację duchową, teologiczną i apostolską (por. KPK 661)[48]. Do biskupa diecezjalnego należy również ustalenie sposobu, w jaki dziewica prowadząc życie świeckie ma się zobowiązać do zachowania dziewictwa na zawsze (por. OCV 5).

Dziewice konsekrowane przez biskupa łączą się szczególną więzią z Kościołem partykularnym, któremu służą z poświęceniem, chociaż pozostają w świecie (por. VC 7, 42). Zazwyczaj prowadzą indywidualny tryb życia[49], nie podlegając żadnym strukturom życia wspólnotowego. Wspólnotą dla dziewic konsekrowanych, w której realizują swoją misję, jest Kościół diecezjalny. Charakter diecezjalny stanu dziewic stanowi istotną cechę ich formy życia i polega na przynależności i miłości dziewicy konsekrowanej do swojego Kościoła lokalnego. Na diecezjalny charakter stanu dziewic wskazuje chociażby zalecane przez Obrzęd miejsce konsekracji, tj. kościół katedralny, który jest matką wszystkich kościołów diecezji[50]. W odniesieniu do innych form życia konsekrowanego nie ma takiego zalecenia.

Podsumowując, trzeba zaznaczyć, że dziewictwo kobiety konsekrowanej żyjącej w świecie, nie jest celem samym w sobie i nie polega tylko na niezawarciu małżeństwa, i ograniczeniu się do samego <>. Jego wartość i sens płynie z tego, że jest ono poświęcone Bogu i jest wyrazem nieskończonej miłości do Boga i człowieka; dziewictwo konsekrowane zawiera głębokie <> w porządku oblubieńczym: oddanie siebie z miłości w sposób zupełny i niepodzielny (MD 20). Dziewictwo jest też drogą, na której dziewica konsekrowana, choć w sposób inny niż w małżeństwie, realizuje swą kobiecą osobowość, przeżywa swoje bycie kobietą i wypełnia chrześcijańskie powołanie[51].

 

 

 


[1] Por. J. S. Płatek, Sam na sam z Bogiem. Rozważania rekolekcyjne dla osób konsekrowanych, Częstochowa 2012, s. 385.

[2] Kongregacja Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Rozpocząć na nowo od Chrystusa. Odnowione zaangażowanie życia konsekrowanego w trzecim tysiącleciu. Instrukcja, Poznań 2002, s. 11.

[3] Por. Jan Paweł II, Życie konsekrowane znakiem i świadectwem Królestwa Chrystusowego. Przemówienie podczas AG dnia 8 lutego 1995 r., OR, R. XVI, 1995, nr 5, s. 29.

[4] Por. J. Ridick, Skarby w naczyniach glinianych. Refleksje psychologiczno-teologiczne na temat ślubów zakonnych, Kielce 1995, s. 63-65.

[5] Por. J. W. Gogola, Rady ewangeliczne. Teologia, praktyka, formacja, Kraków 1999, s. 56.

[6] Franciszek, Kościół ubogi i dla ubogich. Przemówienie podczas spotkania z dziennikarzami dnia 16 marca 2013 r., OR, R. XXXIV, 2013, nr 5, s. 13.

[7] Por. Jan Paweł II, Wąską drogą za Chrystusem ku szczytom. Przesłanie Jana Pawła II do uczestników II Międzynarodowego Kongresu poświęconego Życiu Konsekrowanemu, OR, R. XXVI, 2005, nr 2, s. 9; J. W. Gogola, dz. cyt., s. 143.

[8] Por. K. Wójtowicz, Bezcenny dar. Hasłowy zarys teologii życia konsekrowanego, Kraków 2001, s. 38.

[9] Cyt. za: J. Ridick, Skarby w naczyniach glinianych. Refleksje psychologiczno-teologiczne na temat ślubów zakonnych, Kielce 1995, s. 117.

[10] Por. Tamże, s. 118-119.

[11] Por. Jan Paweł II, Praktyka modlitwy w życiu konsekrowanym. Przemówienie podczas AG dnia 4 stycznia 1995 r., OR, R. XVI, 1995, nr 3, s. 55.

[12] Por. Konferencja Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich. Konferencja Wyższych Przełożonych Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych, Idziemy naprzód z nadzieją. Życie konsekrowane w Polsce na początku nowego tysiąclecia, red. K. Wójtowicz, Kraków 2003, s. 30.

[13] Por. A. A. Ballestrero, Konsekracja, tł. E. Dobrzelecka, Kraków 2000, s. 49-50.

[14] Por. K. Wójtowicz, Bezcenny dar. Hasłowy zarys teologii życia konsekrowanego, Kraków 2001, s. 51.

[15] Por. Papieskie Dzieło Powołań Kościelnych, Nowe powołania dla nowej Europy. (In verbo tuo…). Dokument końcowy Kongresu poświęconego powołaniom do kapłaństwa i życia konsekrowanego w Europie, Poznań 1998, s. 43.

[16] Konstytucje Zgromadzenia Sióstr Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa, § 71, Rzym 2010, s. 42.

[17] Por. K. Wojtarowicz, Formy realizacji ,,pełni bycia kobietom” w życiu konsekrowanym, [w:] Godzina kobiet? Recepcja nauczania Kościoła Rzymskokatolickiego o kobietach w Polsce 1978-2005, red. E. Adamiak, M. Chrząstowska, Poznań 2008, s. 314-315.

[18] Por. K. Gurda, Troszcząc się o życie, ,,Via Consecrata”, R. XII, 2009, nr 6, s. 28-29; E. E. Samsel, List pasterski o powołaniu kobiet konsekrowanych na niedzielę 26 stycznia 2003 roku, ,,Via Consecrata”, R. VI, 2003, nr 2, s. 9-10.

[19] Por. Cz. Parzyszek, Otoczmy troską życie – zadania osób konsekrowanych, ,,Via Consecrata”, R. XII, 2009, nr 2, s. 23-24; R. Sawicki, Bez kobiet nie ma Caritas w Kościele. Rola kobiet w realizacji eklezjalnej funkcji charytatywnej, [w:] Geniusz kobiety. Kobieta w Kościele, kobieta w świecie, red. J. Przybyłowski, E. Robek, B. Szostek, Warszawa 2013, s. 132-135.

[20] Por. Jan Paweł II, Życie konsekrowane kobiet. Przemówienie podczas AG dnia 15 marca 1995 r., OR, R. XVI, 1995, nr 5, s. 34; Cz. Drążek, Życie konsekrowane w nauczaniu Jana Pawła II, Kraków 1996, s. 93-96.

[21] Konstytucje Zgromadzenia Sióstr Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa, § 80, dz. cyt., s. 47.

[22] Por. Konferencja Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich. Konferencja Wyższych Przełożonych Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych, Idziemy naprzód z nadzieją…, dz. cyt., s. 36.

[23] Por. T. J. Rasera, Czego dzisiaj oczekuje świat od kobiet konsekrowanych?, ,,Via Consecrata”, R. IX, 2006, nr 5, s. 48.

[24] Por. E. E. Samsel, Istotne elementy duchowości konsekrowanej – perspektywa na trzecie tysiąclecie, ,,Via Consecrata”, R. V, 2002, nr 2, s. 34-35.

[25] Benedykt XVI, Spotkanie Benedykta XVI z zakonnikami i zakonnicami, z seminarzystami oraz przedstawicielami ruchów kościelnych w Jasnogórskim Sanktuarium, [w:] Trwajcie mocni w wierze. Przemówienia i homilie Benedykta XVI w Polsce, 25-28 maja 2006, red. E. Data, K. Kuźnik, Marki 2006, s. 71.

[26] Por. E. Gambari, Życie zakonne po Soborze Watykańskim II, tł. J. E. Bielicki, Kraków 1998, s. 502.

[27] Na gruncie Ewangelii rozwinęło się i pogłębiło znaczenie dziewictwa jako powołania także dla kobiety, w którym znajduje potwierdzenie jej godność na podobieństwo Dziewicy z Nazaretu (MD 20).

[28] Od IV wieku przez uroczystą modlitwę konsekracyjną Kościół utwierdzał dziewice w ich postanowieniu. Z biegiem czasu modlitwę tę otoczono jeszcze innymi świętymi obrzędami i włączono do Pontyfikału Rzymskiego. Por. Pontyfikał Rzymski, Obrzęd konsekracji dziewic. Ordo consecrationis virginum. Fragment, [w:] Życie konsekrowane w dokumentach Kościoła. Od Vaticanum II do Ripartire da Cristo, red. B. Hylla, Kraków 2003, s. 113.

[29] Por. J. S. Płatek, Dziewictwo – celibat – konsekracja, Częstochowa 1994, s. 55; E. Cavalcanti, Zadania kobiety w Kościele, Com, R. XIII, 1993, nr 6, s. 67-68.

[30] A. Bober, Antropologia patrystyczna, Kraków 1965, s. 163.

[31] Por. J. Gołębiowski, Niektóre teologiczne podstawy dziewictwa konsekrowanego, [w:] http://konsekrowane.org/dokumenty/jg_ocv1.pdf (10. 12. 2013).

[32] Por. J. Miazek, Odnowiony obrzęd konsekracji dziewic, CT, R. LIII, 1983, nr 3, s. 69.

[33] Por. J. Machniak, Chrześcijanin wobec… czystości, dziewictwa, celibatu, Kraków 2003, s. 32.

[34] Por. T. Nowak, I ty możesz zostać dziewica konsekrowaną, ,,Apostolstwo chorych”, R. LXXII, 2001, nr 4, s. 13.

[35] Por. P. Walkiewicz, Dziewictwo płodne – ideał konsekracji osoby, [w:] http://konsekrowane.org/dokumenty/dziewicza_plodnosc.pdf (10. 12. 2013).

[36] Należy rozpatrzeć krytycznie obrzęd konsekracji dziewic, znajdujący się w Pontyfikale rzymskim (KL 80).

[37] Polski przekład Ordo consecrationis virginum został zatwierdzony przez Konstytucję ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów dnia 28 maja 1990 roku. Por. Pontyfikał Rzymski, Obrzęd konsekracji dziewic. Ordo consecrationis virginum. Fragment, [w:] Życie konsekrowane w dokumentach Kościoła…, dz. cyt., s. 113.

[38] Por. A. Derdziuk, Czystość konsekrowana, ,,Via Consecrata”, R. VI, 2003, nr 1, s. 29.

[39] Por. K. Konecki, Charyzmat dziewictwa inicjatywą i darem Boga Ojca, ,,Via Consecrata”, R. II, 1999, nr 10, s. 27.

[40] Por. Tenże. Konsekracja dziewic w odnowie liturgicznej Soboru Watykańskiego II, Wrocław 1997, s. 238.

[41] Jan Paweł II, Niech Chrystus będzie waszą całkowitą i wyłączną miłością. Przemówienie z dnia 2 czerwca 1995 r., [w:] http://konsekrowane.org/dokumenty/jp2-ocv.pdf (10. 12. 2013).

[42] Por. A. Pryba, Mężczyzna i kobieta – ku pełni humanum. Refleksje na podstawie Listu Apostolskiego Papieża Jana Pawła II ,,Mulieris dignitatem”, ,,Teologia i moralność”, 2009, nr 5, s. 40-41.

[43] Por. J. Miazek, art. cyt., s. 76.

[44] Por. Tamże, s. 75.

[45] K. Konecki, Konsekracja dziewic…, dz. cyt., s. 279-280.

[46] Por. Jan Paweł II, Maryja – wzór dziewictwa. Przemówienie podczas AG dnia 7 sierpnia 1996 r. OR, R. XVII, 1996, nr 10, s. 23-24.

[47] Por. T. Paszkowska, Misterium konsekracji osób w perspektywie duchowości Soboru Watykańskiego II, Lublin 2005, s. 141-142.

[48] Biskup diecezjalny określa sposób realizacji formacji ciągłej np. poprzez uczestnictwo w regularnych spotkaniach w ciągu roku, corocznych rekolekcjach zamkniętych oraz innych spotkaniach służących formacji, udział wspólnotowy we Mszy Św. i Liturgii Godzin; formacja ciągła może być prowadzona we współpracy z innymi diecezjami przy uwzględnieniu wzajemnych doświadczeń.

[49] Dziewice konsekrowane mają prawo zrzeszania się, tworząc stowarzyszenia, których statuty wymagają zatwierdzenia ze strony władzy eklezjalnej. Zrzeszenie się jest dopuszczalne w celu wierniejszego wypełniania swego zamiaru oraz służby Kościołowi (Por. KPK 604 § 2).

[50] Por. J. Miazek, art. cyt., s. 71.

[51] Por. A. Rosłońska, Realizacja powołania kobiety w rodzinie, [w:] Geniusz kobiety. Kobieta w Kościele…, dz. cyt., s. 124.

Zmieniony: wtorek, 25 listopada 2014 20:05  

Krótka modlitwa

Błagam Cię, mój Boże, spróbuj zaistnieć, przynajmniej trochę, dla mnie, otwórz oczy, błagam Cię! Nie będziesz musiał robić nic więcej, tylko tyle, być obecnym przy tym, co się wydarza: to naprawdę niewiele! Ale, Panie, ukaż się, proszę Cię o to! Żyć bez żadnych świadków, co za piekło! Dlatego ze wszystkich sił wołam i krzyczę: Ojcze mój,błagam Cię i szlocham: Bądź!

Statystyki serwisu

Odwiedzin ogółem:
mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterDzisiaj:358
mod_vvisit_counterWczoraj:560
mod_vvisit_counterTen tydzień:3302
mod_vvisit_counterPoprzedni tydzień:4273
mod_vvisit_counterTen miesiąc:11195
mod_vvisit_counterPoprzedni miesiąc:22194

Gości on-line: 13
Twoje IP: 54.225.57.89
,
Dziś jest: 18 Lis 2017

Nasz sponsor

Serwis naszej parafii działa na serwerach firmy Online
onlinesc.net